BYLINY
Eksponowane w Ogrodzie wybrane byliny w porządku alfabetycznym według
nazw polskich:
Acanthalimon glumaceum
AKANTOLIMON BŁONIASTY
Rodzina: Plumbaginaceae
Zimozielona bylina o drewniejących nasadach pędów
występująca w stanie naturalnym na Kaukazie i w Azji Mniejszej.
Łodygi ma spłaszczone lub trójkanciaste. Liście są
delikatne, co powoduje, że roślina ta jest miękka w dotyku. Liście szydlaste, zielone długości do 2 cm. Pędy
kwiatowe, wyrastające ponad liście, mogą mieć 1 - 3 rozgałęzienia. Akantolimon kwitnie w VI - VII. Kwiaty ma karminoworóżowe. Byliny z tego rodzaju mają duże
wymagania, omawiany gatunek jest najłatwiejszy do uprawy. Najlepiej udaje się
na glebach przepuszczalnych, suchych i ciepłych, na przykład gliniastym piasku
z niewielkim dodatkiem próchnicy i drobnego żwiru, na stanowisku bardzo
nasłonecznionym, najcieplejszym w ogrodzie. Akantolimon
znajduje zastosowanie tylko w ogrodzie skalnym.
Alyssum saxatile, obecnie Aurinia saxatilis
AURINIA SKALNA
albo SMAGLICZKA SKALNA
Rodzina: Brassicaceae
Często spotykana na południowych zboczach gór wapiennych w
Europie Środkowej i Południowo- Wschodniej oraz w Azji Mniejszej.
Uprawiana od 1680 roku. Jest to krzewinka, osiągająca
wysokość 30 cm, o
wzniesionej, rozgałęzionej łodydze. Liście tworzą rozety. Niższe są
łopatkowate, długości do 10 cm,
cało-brzegie, zwężające się w ogonek, pokryte
filcowatymi, szarymi włoskami. Liście łodygowe nieliczne, dużo mniejsze,
długości 1 - 2 cm.
Ukazujące się w IV - V złotożółte kwiaty ze-brane są w baldachogrona. Po suchym
i upalnym lecie smagliczka może powtórnie za-kwitnąć we wrześniu. Uważana jest
za roślinę bardzo odporną na mróz. Najłatwiej rozmnażać ją z nasion, które
wysiewa się w IV - V, należy siać dość rzadko, bo siewki szybko rosną. Nasiona
kiełkują na świetle, po 14 dniach od wysiewu.
Bergenia cordifolia
BERGENIA SERCOWATA
Rodzina: Saxifragaceae
Bylina pochodząca z Syberii.
Jest częściowo zimozielona. Liście jej są skórzaste,
błyszczące, o brzegu faliście piłkowanym, blaszka liściowa jest w zarysie
okrągła, u nasady zaokrąglona lub sercowata. Pęd kwiatostanowy wysokości do 40 cm, z zaczerwienionymi
rozgałęzieniami; rozgałęzia się tylko w części wierzchołkowej. Kwiatostan jest
wiechowaty, prawie kulisty, później w miarę przekwitania, parasolowaty. Kwiaty
bardzo liczne, szerokodzwonkowate, z kielichami
długości 6 - 8 mm,
płatkami barwy lilaróżowej, okrągławymi lub szerokojajowatym i, zwężającymi się u nasady, długości do 12 mm.
Rozkwitają w IV - V. Bergenie są bylinami o niewielkich
wymaganiach. Mogą
rosnąć w każdym miejscu, także w głębokim cieniu i na każdej glebie. W
miejscach słonecznych kwitną obficiej. Najlepiej wyglądają w ogrodzie
skalnym, w sąsiedztwie dużych bloków kamiennych. Nadają się także na suche
murki w półcieniu oraz do obsadzania brzegów wód, jeśli miejsce nie jest zbyt
bagienne. Są stosowane do zazieleniania powierzchni pod dużymi drzewami, razem
z turzycami i paprociami.
Geranium x cantabrigense
BODZISZEK KANTABRYJSKI
Rodzina: Geraniaceae
Mieszaniec otrzymany przez dr Helen Kiefer
z ogrodu botanicznego Uniwersytetu w Cambridge w roku 1974 przez skrzyżowanie
G. dalmaticum i G. macrorhizum,
znany pod nazwą odmianową ‘Cambridge’, później wyselekcjonowano odmianę ‘Karmina’ o kwiatach ciemnoróżowych, a także znaleziono w
stanie naturalnym formę o dłuższych rozłogach i bardzo jasnoróżowych, prawie
białych kwiatach i wprowadzono do ogrodów pod nazwą ‘Biokovo’. Odmiana ‘Cambridge’ ma kwiaty jasne, ale żywo
różowe, Tworzy szerokie kępy, wys. do 30
cm. Liście średnicy do 10 cm, kwiaty 2,5 - 2,8 cm.
Kwitnie w czerwcu i lipcu. Rośnie dobrze w słońcu, w cieplejszym i suchszym
klimacie także w półcieniu. Rośnie dość szybko, nadaje się
więc do okrywanie niewielkich powierzchni, a ze względu na odporności na
okresowy niedobór wody, również do sadzenia w pojemnikach, ogrodach żwirowych i
na dachach.
Artemisia stelleriana
BYLICA STELLERA
Rodzina: Asteraceae
Występuje na piaszczystych wybrzeżach morskich w północno
- wschodniej Azji oraz na wschodnim wybrzeżu Ameryki Północnej.
Uprawiana od 1870 roku. Jest to półkrzew wysokości 30 - 70 cm, o częściowo drewniejących,
pokładających się pędach. Cała roślina jest białofilcowata.
Liście są jajowate w zarysie, długości 3 - 10 cm, pierzaste. Starsze liście nieco
zielenieją. Koszyczki kwiatowe mało okazałe, pojawiają się w VII - VIII. Są
żółte. Bylina ta wymaga szczególnie słonecznego stanowiska i bardzo
przepuszczalnej gleby. Szkodliwe dla niej są ciepłe i wilgotne zimy. Chronić ją
trzeba przed nadmierną wilgotnością w zimie i przed królikami, ale nie przed
niską temperaturą, ponieważ jest to roślina bardzo odporna na mróz.
Centaurea macrocephala
CHABER WIELKOGŁÓWKOWY
Rodzina: Asteraceae
Pochodzi z Kaukazu.
Uprawiany od 1805 roku. Ma sztywne, grube wyprostowane
łodygi, wysokości 60 - 100 cm,
wewnątrz puste, ulistnione. Liście odziomkowe pojedyncze, podługowatolancetowate,
o nieco ząbkowanym brzegu, zwężające się w ogonek, szorstkie. Liście łodygowe
węższe, górne siedzące, zbiegające w łodygę. Koszyczki średnicy 7 - 9 cm, złotożółte, rozwijają się w VII - VIII. Chaber ten bywa
sadzony na rabatach w większych ogrodach, czasem także pojedynczo. Kwiatostany
nadają się do cięcia. Rozmnaża
się go przede wszystkim z nasion.
Stachys byzantina
CZYŚCIEC WEŁNISTY
Rodzina: Laminaceae
Występuje na Kaukazie i w Iranie.
W ogrodach znana od 1782 roku. Cała roślina jest gęsto,
biało, wełniście owłosiona. Ma pędy płożące się. Liście podługowatoeliptyczne,
zwężające się na obu końcach, grube i miękkie. Pędy kwiatostanowe wyprostowane,
wysokości 30 - 40 cm,
kwiaty małe i niepozorne, purpurowe, zebrane w wielokwiatowe okółki tworzące
kłosy; rozwijają się w VI - VII. Czyściec ten znajduje zastosowanie
przy zadarnianiu miejsc słonecznych i suchych. Używany bywa na obwódki i w
nasadzeniach dywanowych. Rozmnażany jest przez podział od IV do VII lub przez
sadzonki odrywane z częścią starszego pędu we IX - X.
Dictamnus albus
DYPTAM JESIONOLISTNY
Rodzina: Rutaceae
Krajowa bylina, ale bardzo rzadko spotykana w stanie
naturalnym, dlatego prawnie chroniona.
Osiąga wysokość 80 - 100 cm.
Łodygi są sztywne, liście nieparzystopierzaste, z
listkami jajowatolancetowatymi, drobno piłkowanymi, z
czarnymi punktami. Kwiaty
są duże, czerwonobiałe, z ciemniejszymi żyłkami, w gęstych gronach, rozwijają
się w VI - VII. Łodyga i torebki nasienne pokryte są gruczołkami,
wydzielającymi olejki eteryczne, szczególnie przed dojrzeniem owoców, ale
samoistne ich zapalenie się jest mało prawdopodobne w naszym klimacie, choć
wieść gminna to głosi. Dyptam sadzony bywa na rabatach, w ogrodach
naturalistycznych a także pojedynczo. Może rosnąć w jednym miejscu przez wiele
lat. Jest bardzo wrażliwy na uszkodzenia korzeni podczas przesadzania.
Najlepiej rośnie na glebie o dużej zawartości wapnia, raczej suchej, w miejscu
bardzo słonecznym. Rozmnażany jest głównie z nasion, które trzeba zbierać
krótko przed zupełnym dojrzeniem i zaraz wysiewać.
Hosta 'Lancifolia'
FUNKIA 'LANCIFOLIA'
Rodzina: Hostaceae
Funkia o wąskich lancetowatych liściach, kiedyś uważana za
osobny gatunek, teraz jest odmianą uprawną. Została opisana po raz pierwszy
przez Kaempfera w roku 1692. Sporządził on rysunek rośliny kupionej
na targu w Osace. W stanie naturalnym takiej funkii nigdy nie znaleziono.
Pierwsze żywe rośliny sprowadził do Europy von Siebold
w roku 1829. Do tej pory odmiana ‘Lancifolia’ jest
jedną z najpopularniejszych odmian o zielonych liściach. Doskonale nadaje się
do sadzenia w dużych grupach, a więc może pełnić funkcje rośliny okrywowej w
miejscach cienistych i półcienistych. Ma blaszkę
liściową wzniesioną w jednej linii z ogonkiem, jajowato - lancetowatą,
stopniowo zwężającą się w ogonek. Wierzchołek blaszki zaostrzony, brzeg nieco
pofalowany, po górnej stronie błyszcząca, zielona, pod spodem bardzo
błyszcząca, jaśniejsza. 5 - 6 par nerwów, zagłębionych,
bardzo wystających, gładkich pod spodem. Pęd kwiatostanowy do 50 cm. Kwiaty
purpurowofioletowe, pylniki purpurowe. Kwitnie we
wrześniu.
Hosta 'Regal Splendor'
FUNKIA 'REGAL SPLENDOR'
Rodzina: Hosteceae
Jedna z nowszych odmian funkii, została zarejestrowana
dopiero w roku 1987, w Stanach Zjednoczonych, skąd pochodzi większość odmian
tego rodzaju. Wcześniej znana była odmiana ‘Krossa
Regal’, która była formą Hosta nigrescens,
sprowadzoną przez Gusa Krossę
w latach pięćdziesiątych z Japonii. Nowe odmiany funkii najczęściej rozmnażane
są, szczególnie w początkowym okresie, intensywną metodą in
vitro. W trakcie tego rozmnażania czasami pojawiają
się rośliny nieco różniące się od rośliny ma-tecznej.
Tak była w przypadku rozmnażania odmiany ‘Krossa Regal’,
kiedy wybrano pojedynczą roślinę o białym obrzeżeniu liści i nazwano ‘Regal
Splendor’. Jest to odmiana silnie rosnąca, o bardzo długich liściach i wysokich
pędach kwiatostanowych o wysokości ponad 1
m.
Hosta venusta
FUNKIA PIĘKNA
Rodzina: Hosteceae
Jedna z najmniejszych funkii, jakie trafiły z Japonii do
naszych ogrodów. Wyrasta jedynie do wysokości 10 cm. Ma
bardzo wąski ogonek liściowy, blaszkę liściową jajowato - sercowatą, z wierzchołkiem zaostrzonym,
płaską, z pofalowanym brzegiem, bez nalotu woskowego, z metalicznym połyskiem,
lśniącą i ciemnozieloną pod spodem. Par nerwów 3 - 4, wąskich, niezbyt
zagłębionych. Pęd kwiatostanowy do 24 cm,
z wyraźnym żeberkowaniem wzdłuż lub spiralnie,
wyprostowany, przewieszający się. Podkwiatki łódeczkowate, grube, zielone lub białawozielone, odstające, ułożone dachówkowato nawet
podczas kwitnienia, tworzący przed kwitnieniem główkowaty kwiatostan ze
szpiczastym wierzchołkiem. W kwiatostanie 4 - 8 kwiatów. Kwiaty jasno purpurowofioletowe. Kwitnie w lipcu.
Dianthus plumarius 'Duchess of Fife'
GOŹDZIK PIERZASTY
Rodzina: Caryophyllaceae
Goździk rosnący dziko w Południowo- Wschodniej części
Europy.
W ogrodach uprawiany od 1568 roku. Wyrasta do wysokości 20
- 30 cm.
Tworzy gęste poduszki niebieskozielonych liści. Ma łodygi o podstawach płożących się,
drewniejących. Pędy kwiatowe wzniesione, z 1 - 2 kwiatami na wierzchołku. Kwiaty są pachnące, mają płatki
głęboko wcinane, z wąsko oskrzydlonym paznokciem. Rozwijają się od VI do VIII. Odmiana
‘Duchess of Fife’ ma kwiaty
lilaróżowe. Wymaga stanowiska słonecznego i bardzo
przepuszczalnej ziemi, raczej suchej. Nadaje się do ogrodu skalnego,
szczególnie dobrze wygląda posadzony w szczelinach murków z kamienia
naturalnego, zwłaszcza o ciemnej barwie, kontrastującej ze srebrzystym
ulistnieniem.
Ligularia dentata
JĘZYCZKA POMARAŃCZOWA
Rodzina: Asteraceae
Pochodzi z Chin i Japonii.
Uprawiana od 1900 r. Wyrasta do 100 - 150 cm wysokości. Ma dolne liście
większe, okrągławosercowate do nerkowatych, grubo
ząbkowane, na długich ogonkach. Liście łody-gowe
nieliczne, mniejsze. Koszyczki o średnicy 7 - 11 cm zebrane są po 6 - 10 w płaskie nibybaldachy wyrastające ponad liście. W koszyczkach
znajduje się 12 - 14 kwiatów języczkowatych, pomarańczowożółtych. Języczka
kwitnie w VIII - IX. Języczki nadają się szczególnie do większych nasadzeń
naturalistycznych i swobodnych, można je także sadzić pojedynczo lub na
większych rabatach. Najkorzystniej wyglądają w pobliżu zbiorników wodnych.
Stanowisko dla nich powinno być wilgotne, z glebą żyzną, próchniczno-gliniastą.
Na lżejszych, suchszych glebach rosną źle i są mało dekoracyjne, poza tym
często więdną nawet przy częstym podlewaniu, bo duże liście szybko tracą wodę.
Yucca filamentosa
JUKA KAROLIŃSKA
Rodzina: Agavaceae
Pochodzi z południowej części Ameryki Północnej, uprawiana
od 1675 roku.
Ma zimozielone, sztywno odstające liście długości 30 - 70 cm, szerokości 3 - 10 cm. Są one
wydłużone, lancetowate, spiczaste, trochę niebieskawozielone,
na brzegach z licznymi, kę-dzierzawymi nitkami długości 5 - 7 cm. Kwitnie w VII - VIII. Kwiaty są żółtawobiałe,
zwisające, długości 5 - 7 cm,
zebrane w okazałe, wyprostowane wiechy, wysokości od 90 do 180 cm. Juka
nadaje się do ogrodów naturalistycznych, gdzie powinna rosnąć razem z
sukulentami i trawami. Częściej jednak bywa sadzona pojedynczo na trawnikach.
Wymaga gleby zawierającej wapń, przepuszczalnej, stanowiska osłoniętego, bardzo
nasłonecznionego. Na
nawożenie reaguje obfitszym kwitnieniem. Źle znosi przesadzanie.
Caltha palustris 'Multiplex'
KACZENIEC BŁOTNY
Rodzina: Ranunculaceae
Występuje na całej półkuli północnej.
Rodzima bylina nadwodna. Wyrasta do 15 - 30 cm. Ma nagą, pustą
łodygę, płożącą się, o wznoszących się wierzchołkach, z liśćmi sercowatymi,
karbowanymi lub ząbkowanymi. Liście odziomkowe są osadzone na długich ogonkach,
łodygowe mniejsze, na krótszych ogonkach, prawie siedzące. Kwiaty rozwijają się
od IV do VI; mają średnicę 1,5 - 5 cm,
listki okwiatu złotożółte, wewnątrz połyskliwe, z zewnątrz zielonkawożółte.
Najlepiej rośnie w glebie gliniastej, dobrze wilgotnej lub bagiennej. Odmiana ‘Mulitiplex’ ma kwiaty pełne, kuliste, nie tworzy
nasion, musi więc być rozmnażana wegetatywnie przez podział.
Festuca glauca
KOSTRZEWA POPIELATA
Rodzina: Poaceae
Trwała trawa wysokości 15 - 20 cm. Tworzy
gęste, półkuliste poduszki. Ma liście wąskie, niebieskozielone, takież kolanka
i międzywęźla pędów. Wiechy są krępe, w kłosach plewki krótko zaostrzone,
nabiegłe niebiesko. Jest to trawa bardzo wytrzymała. Kostrzewa popielata jest
bardzo ozdobna ze względu na niebieskawe zabarwienie i tworzenie gestach kęp. Może być sadzona
obok niskich krzewów, irg i pięciorników, karłowych krzewów iglastych, wraz z
bylinami cebulowymi, na przykład tulipanami botanicznymi, także w ogrodzie
wrzosowiskowym. Uprawiać ją trzeba na glebie lekkiej, w miejscu mocno
nasłonecznionym, suchym. W produkcji szkółkarskiej spotkać można około 10
odmian, różniących się siłą wzrostu i odcieniem niebieskawej barwy ulistnienia.
Hemerocallis 'Stella de Oro'
LILIOWIEC OGRODOWY
Rodzina: Hemerocallidaceae
Pierwsze odmiany z rodzaju liliowiec (Hemerocallis)
pojawiły się około 1890 roku. Najszerzej rozwinęła się hodowla w Stanach
Zjednoczonych. Również w Polsce. Wspaniałymi osiągnięciami może pochwalić się
jezuita - Stefan Franczak.
Obecnie zarejestrowane są tysiące odmian. Zwykle reprodukowane są w
wyspecjalizowanych zakładach ogrodniczych i są przedmiotem pasji kolekcjonerskich. Jedną
z odmian produkowaną także w Polsce na dużą skalę jest ‘Stella de Oro’, wyhodowana przez amerykańskiego hodowcę o polskim nazwisku - Jablonskiego.
Jest to odmiana karłowa, wys. 40
cm, o kwiatach ciemnożółtych, kwitnąca bardzo długo, od
czerwca do jesieni.
Menta suaveolens 'Variegata'
MIĘTA WONNA
Rodzina: Lamiaceae
Mięta bardziej znana jako roślina przyprawowa i zielarska
wykazuje w przypadku odmiany ‘Variegata’ również
walory dekoracyjne. Zapach mięty wonnej niektórym przypomina jabłka, ale ozdobą
są liście z szerokim, nieregularnym, prawie białym obrzeżeniem. Mięta wonna wyrasta do wysokości 40 a nawet 100 cm, zależnie od warunków
siedliskowych. Gatunek ten wymaga miejsca bardzo wilgotnego, ale z podłożem
przepuszczalnym, próchniczym. W miejscach zbyt suchych białe brzegi
liści będą zasychać.
Miscanthus sacchariflorus
MISKANT CUKROWY
Rodzina: Poaceae
Miskant cukrowy pochodzi znad
Amuru, uprawiany jest w ogrodach od 1862 r.
Trawy z tego rodzaju należą do najokazalszych traw
ozdobnych uprawianych w naszych warunkach klimatycznych. Należy je sadzić pojedynczo na tle
trawnika lub zbiornika wodnego. Wyrasta do 100 - 150 cm. Ma
liście równowąskie, długości 40 - 60 cm,
szerokości do 2 cm,
z czerwonobrązowym paskiem wzdłuż środkowego nerwu. Jesienią liście
przebarwiają się na brązowoczerwono. Kwiatostan ma
długość 10 - 20 cm,
jest srebrzysty i jedwabisty, dekoracyjny od VIII do zimy. Kłoski są bez ości. Jest to trawa o
niewielkich wymaganiach. Dobrze rośnie w każdej glebie, nawet suchej i jałowej.
Jest wystarczająco zimotrwała. Silnie się rozrasta, nadaje się
więc do większych, naturalistycznych nasadzeń. W mniejszych ogrodach
trzeba wzrost podziemnych rozłogów ograniczać głębokimi i mocnymi przegrodami (np. betonowe kręgi). Liści nie należy ścinać jesienią, lecz
pozostawić na zimę i ściąć na przedwiośniu.
Clematis heracleifolia
POWOJNIK RUROWATY
Rodzina: Ranunculacea
Pochodzi z północnych i środkowych Chin.
Jest podkrzewem, nasady pędów drewnieją do wysokości ok. 25 cm. Liście
ma duże, złożone, środkowy listek dużo większe, dł. 15 cm, szer. 10 cm, lekko ząbkowane, ciemnozielone,
pod spodem jaśniejsze. Od sierpnia ukazują się kwiaty, bardzo podobne do
kwiatów hiacynta, dł. 2,5 cm,
rurkowate, z wierzchołkami listków okwiaty silnie podwiniętymi. Kwiaty są jaśniej lub ciemniej purpurowoniebieskie, pachnące, zebrane w gęste kwiatostany
wyrastające z kątów górnych liści. Powojnik wyrasta do wysokości 2 metrów, ale wymaga podpór.
Może stanowić doskonałe tło rabaty bylinowej dzięki obfitemu ulistnieniu i dość
późną porę kwitnienia.
Alchemilla mollis
PRZYWROTNIK OSTROKLAPOWY
Rodzina: Rosaceae
Występuje w Karpatach i Azji Mniejszej; w uprawie od 1874.
Bylina wysokości do 50
cm, o krępym pokroju. Liście są w zarysie prawie okrągłe,
średnicy 10 - 15 cm,
płytko wrębne, gęsto, ale delikatnie owłosione, szarozielone. Dzięki włoskom na liściach krople rosy
nie spływają, lecz pozostają dając zaskakujący efekt wizualny. Kwiaty żółtawe,
drobne w niepozornych kwiatostanach, pojawiają się od VI do VIII. Roślina
bardzo mało wymagającą. Rozmnażać ją można z nasion wysiewanych na początku
zimy. Łatwiejsze jest jednak rozmnażanie przez podział starszych roślin zimą . Sadzona jako roślina okrywowa, także na półcienistych rabatach, kwiatostany czasami stosowane w
bukieciarstwie.
Eupatorium maculatum
SADZIEC PLAMIASTY
Rodzina: Asteraceae
Występuje na atlantyckim wybrzeżu Ameryki Północnej na
glebach wilgotnych, ale zawierających wapń.
Wyrasta do wysokości 2
m. Ma łodygi czerwono plamiaste, w górze gruczołkowato
owłosione. Liście w okółkach po 4 - 5, lancetowate do owalnych, nieregularnie
ząbkowane, na krótkich ogonkach. Kwiatostan płaski, często w dwóch poziomach. W
koszyczkach 9 - 30 kwiatów, purpurowych, od lipca do września. Odmiana „Atropurpureum’ ma wiśniowoczerwone
kwiaty i łodygi wyraźnie purpurowoczerwone. Sadziec
wymaga wilgotnej, próchnicznej gleby i słonecznego stanowiska, może być sadzony
nad większymi zbiornikami wodnymi wraz z innymi bujnie rosnącymi bylinami, jak
krwawnice, języczki i kosaćce (Iris pseudacorus).
Astilbe x arendsii
TAWUŁKA ARENDSA
Rodzina: Saxifragaceae
Tawułka Arendsa to grupa odmian
mieszańcowego pochodzenia. Prace hodowlane rozpoczął V. Lemoine
w Nancy w 1895 roku. Później prowadził je Georg Arends,
następnie Ruys oraz van Waweren i Kruyff. Odmiany
osiągają wysokość od 60 do 150 cm. Mają liście podwójnie pierzaste
lub potrójnie trójzębne, kwiaty w dużych, gęstych wiechach, białe, różowe lub
ciemnoczerwone, zależnie od odmiany. Kwitną od VII do IX, także zależnie od
odmiany. Tawułki należy uprawiać w miejscach półcienistych
i cienistych, na glebie wilgotnej, żyznej, próchniczej. Stanowiska słoneczne,
suche i ciepłe są zupełnie nie odpowiednie. Jedynie w górach możliwa jest
uprawa w pełnym słońcu. Można je sadzić nad wodą, ale tak, aby woda nie zalewała
rośliny. Łącznie w praktyce znanych około 50 odmian. Jedną z odmian w naszej
kolekcji jest ‘Irrlicht’ - bardzo wczesna, wys. 60 cm, kwiaty jasnoróżowe, w miarę
przekwitania niemal białe.
Oenothera macrocarpa, syn. Oenothera missouriensis
WIESIOŁEK MISSOURYJSKI
Rodzina: Onagraceae
Pochodzi z południowych regionów Ameryki Północnej.
Uprawiany od 1811 r. Ma silne, głęboko sięgające korzenie
palowe, pędy pokładające się, czerwonawe, rozgałęzione od nasady, z liśćmi
wąskimi, lancetowatymi, dość grubymi, jasnozielonymi, długości 4 - 7 cm, o brzegach gładkich lub słabo
ząbkowanych. Kwiaty bardzo duże, średnicy 10 - 12 cm, żółte, otwierają się wieczorem;
kwitnienie trwa od VI do IX. Torebki nasienne są duże, oskrzydlone. Wiesiołek missouryjski nadaje się do ogrodu skalnego, a także do
obsadzania większych powierzchni w bardzo nasłonecznionych miejs-cach.
Gatunek ten rozmnaża się głównie z nasion, które najlepiej wysiewać przed zimą,
aby przemarzły.
Limonium latifolium
ZATRWIAN SZEROKOLISTNY
Rodzina: Plumbaginaceae
Pochodzi z południowo - wschodniej Europy.
Uprawiany w ogrodach od 1791 r. Jest to bylina wysokości
do 60 cm.
Liście ma eliptyczne, gwiazdkowato owłosione, długości 10 - 15 cm, ułożone w rozety. Blaszka
liściowa przechodzi w ogonek długości 5 -10
cm. Kwiaty są drobne, fioletowoniebieskie, zebrane w bardzo rozgałęzione,
wiechowate kwiatostany, rozwijające się w VI - VII. Zatrwian ten
sadzi się w ogrodach naturalistycznych; szczególnie korzystnie wygląda w
połączeniu z trawami. Cięte
kwiatostany można zasuszać i używać do suchych bukietów. Zatrwian
najlepiej rośnie na glebie przepuszczalnej, głębokiej, w miejscu dobrze
nasłonecznionym.
