ROŚLINY CEBULOWE

Eksponowane w Ogrodzie wybrane rośliny cebulowe w porządku alfabetycznym według nazw polskich:

 

Asphodelus albus

ASFODEL BIAŁY

Rodzina: Asphodelaceae

 

Występuje w okolicach śródziemnomorskich w Europie

Południowej,

 

Ma zgrubiałe kłącza z mięsistymi korzeniami, pokrojem przypomina bardziej znane pustynniki (Eremurus).  Wyrasta do wys. 30 - 100 cm, ma liście szer. 1- 2 cm, płaskie, równowąskie. Kwiatostany groniaste, nierozgałęzione, z białymi kwiatami, gwiazdkowatymi, średnicy do 4 cm, kwitnie od maja. Sadzić w miejscach osłoniętych, silnie nasłonecznionych, w glebie przepuszczalnej, kamienistej, wapiennej. Nadaje się do ogrodu żwirowego, jako towarzystwo dla innych roślin wymagających wiele słońca, także sukulentów. Rozmnażanie z nasion, które po wysiewie powinny być trzymane w temperaturze 18 - 20 stopni C, a potem przez ok. 4 tygodni schłodzone w temperaturze 0 +/- 4 stopni C i dopiero przeniesione z powrotem do szklarni. Nasiona kiełkują nierównomiernie, czasem nawet po roku.

 

Allium karataviense

CZOSNEK KARATAWSKI

Rodzina: Alliaceae

 

Znaleziony w Turkiestanie, znany w uprawie od 1878 roku.

Ma duże cebule, z których wyrastają 2 - 3  ułożone lejkowato liście. Liście są eliptyczne, mięsiste, na końcach podwinięte, niebieskawozielone z metalicznym połyskiem. Kwiatostany ukazują się w IV - V na łodygach wysokości 15 - 25 cm. Są kuliste, o średnicy 5 - 7 cm, bardzo gęste, szarobiałe. Płatki kwiatów różowawe z czerwonym paskiem w środku. Dekora-cyjne są także owocostany. Nadaje się szczególnie do ogrodu skalnego.

 

Allium giganteum

CZOSNEK OLBRZYMI

Rodzina: Alliaceae

 

Pochodzi z Himalajów.

Cebula ma średnicę 5 - 7 cm . Wyrasta z niej 6 - 9 liści, równowąskich, długości do 45 cm, szerokości 5 cm, niebieskozielonych, gładkich. Pędy kwiatostanowe osiągają wysokość 90 - 120 cm. Kwiatostany mają średnicę 10 - 12 cm. Tworzą je kwiaty purpurowoczerwone, ułożone  bardzo gęsto.  Kwitnie w VI. Uprawiany do cięcia kwiatostanów.

 

Dahlia

DALIE

Rodzina: Asteraceae

 

Dalie zostały przywiezione do Europy z Meksyku już w końcu XVIII wieku.

Początkowo uważano dalię za roślinę warzywną, ale już w XIX wieku zostało wyhodowanych wiele odmian o dekoracyjnych kwiatostanach i dalie stały się jednymi z najpopularniejszych roślin ozdobnych. Odmiany różnią się siłą wzrostu, od wysokości 30 cm do 1,5 m a także wielkością kwiatostanów, o średnicy kilku do kilkudziesięciu cm i ich budową (pojedyncze, pomponowe, kaktusowe, dekoracyjne - istnieje jeszcze kilka odmian rzadziej spotykanych).  Uprawa dalii jest łatwa. Korzenie bulwiaste dalii sadzi się na początku maja, gdy minie zagrożenie przymrozkami, a wykopuje, gdy części nadziemne zostaną zwarzone przez pierwszy, silniejszy przymrozek jesienią. Po wykopaniu korzenie prze-chowuje się w piwnicy, zabezpieczonej przed mrozem, jak ziemniaki. W naszej kolekcji jest kilkadziesiąt odmian z kwiatostanami w różnych barwach, brakuje tylko czysto niebieskiej.

 

KOLEKCJA KOSAĆCÓW

 

Kolekcja kosaćców gromadzona jest od roku 1975. Ogólnie na terenie ekspozycyjnym uprawianych jest prawie 200 odmian z grupy Barbata Elatior, zwanych popularnie irysami bródkowymi lub czasem amerykańskimi i około 100 pozostałych gatunków i odmian, między innymi wymarły już z terenu Polski kosaciec trawolistny (Iris graminea) i chroniony prawem kosaciec bezlistny (Iris aphylla) oraz wiele gatunków uzyskanych z nasion nadesłanych przez ogrody botaniczne. Jak wiadomo, identyfikacja siewek możliwa jest dopiero podczas kwitnienia. Siewki są obserwowane i w miarę dorastania do fazy generatywnej przesadzane na teren ekspozycyjny. Wśród odmian kosaćców bródkowych największe znaczenie mają odmiany historyczne, dzisiaj już prawie nie uprawiane w ogrodach i nie produkowane w szkółkach, jak na przykład wyhodowana w roku 1844 ‘Madame Chaeraau’ o kwiatach drobnych, białych, ale z delikatnym, niebiesko-fioletowym wzorem na brzegach płatków.

 

Iris spuria

KOSACIEC FAŁSZYWY

Rodzina: Iridaceae

 

Występuje w Europie, Azji i Afryce Północnej.

Ma liście wąskie, sztywne, żeberkowane, kwiaty po 1- 4 na pędzie, lazurowoniebieskie z żółtą plamą na dolnych listkach okwiatu. Kwitnie w VI - VII. W krajach Europy Zachodniej coraz popularniejsze stają się odmiany ogrodowe o różnych barwach kwiatów. W naszej kolekcji ich jeszcze brak, ale uprawiamy kilka gatunków blisko spokrewnionych z kosaćcem fałszywym i grupę mieszańców. Wszystkie te kosaćce wymagają miejsca bardzo słonecznego i ciepłego, sprzyja im gorące lato, w okolicach, gdzie zdarza się więcej opadów podczas lata, konieczny jest doskonały drenaż. Gleba powinna mieć odczyn obojętny, a nawet lekko zasadowy.

 

Iris ensata, syn. I. kaempferi

KOSACIEC MIECZOLISTNY

Rodzina: Iridaceae

 

Występuje w zachodniej  Azji, w Japonii, Chinach, Mandżurii, oraz Korei.

Od dawna uprawiany i hodowany w Japonii. Osiąga wysokość 60 - 100 cm, ma liście żywozielone, cienkie pędy kwiatowe, zwykle z jednym odgałęzieniem, często z 3 - 4 kwiatami na wierzchołku. Liście są szerokie, 2 - 3 cm. Podkwiatki mają długość 5 - 7 cm, kolor zielony. Barwa kwiatów jest bardzo zmienna, również w obrębie populacji naturalnych, występują barwy do bladoniebieskiej do ciemnofioletowej. Górne listki okwiatu są znacznie mniejsze od listków dolnych. Kwitnienie przypada w lipcu. Liście zasychają jesienią.  Wymaga gleby gliniastej, bardzo żyznej. Pożądana jest duża wilgotność podłoża od V do VI, zimą i jesienią może być sucho. Obfite kwitnienie uzyskuje się tylko w miejscach słonecznych, na glebie o niskiej zawartości wapnia. Wskazany jest duży dodatek nieodkwaszonego torfu.  Liczne odmiany, wyhodowane w Stanach Zjednoczonych i Japonii, są u nas mało znane.

 

Iris lactea var. chinensis

KOSACIEC MLECZNY

Rodzina: Iridaceae

 

Występuje w Chinach, Korei, Indiach i na Syberii, w północnych Włoszech jako zdziczały.

Ma liście dość sztywne, wąskie, wysokości do 50 - 60 cm.  Rozgałęzione pędy kwiatowe są nieco niższe, wysokości 30 - 40 cm, ukryte pomiędzy liśćmi. Małe kwiaty osadzone są na krótkiej rurce kwiatowej. Barwa kwiatów jest zróżnicowana, najczęściej kwiaty są białawe z ciemniejszym, fioletowym żyłkowaniem. Zewnętrzne listki okwiatu lancetowate, szerokości do 6 mm, zwykle są ciemniejsze od wewnętrznych. Gatunek ten tworzy zwarte kępy, rozrasta się dość szybko.  Rozpoczyna wcześnie wegetację. Młode liście bywają początkowo żółtawe, potem zielenieją, przybierają barwę szarozieloną i pozostają długo zielone i dekoracyjne jesienią. Kwitnienie przypada w czerwcu.  Jest to gatunek bardzo mało wymagający, znosi gleby zasolone i bardzo zasadowe, występuje w Chinach na pastwiskach, gdzie stanowi istotny składnik paszy dla bydła. Kwiaty i nasiona znajdują zastosowanie w chińskiej medycynie ludowej.

 

Iris versicolor

KOSACIEC RÓŻNOBARWNY

Rodzina: Iridaceae

 

Występuje w Ameryce Północnej, w północno - wschodnich stanach od Ohio do Wirginii, wokół Wielkich Jezior i w południowej Kanadzie.

Pędy wyrastają do wysokości 60 cm, są rozgałęzione.  Liście nieco dłuższe, szerokości do 3 cm. Na wierzchołkach pędów po 2 - 4 kwiaty. Podkwiatki są mocno zielone, często z brązowawym nalotem. Kwiaty najczęściej mają barwę blado - fioletowo - niebieską, z ciemniejszym żyłkowaniem na listkach dolnych i zielonożółtawą plamą na nasadzie, pokrytą delikatnymi, aksamitnymi włoskami. Nawet w naturze barwa kwiatów jest bardzo zmienna. Górne listki okwiatu są wąskie i trochę ukośnie odstające. Łatwy w uprawie, ale wymaga wilgotnego stanowiska i bardzo żyznej gleby. Na podwyższoną zawartość wapnia reaguje chlorozą. Kwitnie w pierwszej połowie czerwca.  Odmiana ‘Kermesina’ ma kwiaty czerwonopurpurowe.

 

Iris sibirica

KOSACIEC SYBERYJSKI

Rodzina: Iridaceae

 

Gatunek rodzimy, chroniony, występuje także w Niemczech, Czechach, Słowacji, Rosji aż do zachodniej Syberii, na Ukrainie, na Bałkanach i w Azji Mniejszej. Pędy kwiatowe są wyższe od liści, rozgałęzione, z 3 - 5 kwiatami na wierzchołkach. Podkwiatki zasychają przed kwitnieniem. Torebki nasienne są okrągławe, najwyżej dwa razy dłuższe od szerokości. Wysokość pędów kwiatowych do 60 do 120 cm, zależnie od lokalnego typu i siedliska.  Cienkie, trawiaste liście są lekko niebieskawe i tworzą zwartą kępę. Na liściach występują liczne, wyraźne nerwy. Dolne listki okwiatu mają wąski, biały paznokieć, niebieskawy po zewnętrznej stronie, z wieloma jaśniejszymi żyłkami. Słupki są jasnolila, często bywają plamiaste. Kwitnienie przypada w czerwcu. Kosaciec ten wymaga umiarkowanie wilgotnej, żyznej gleby, o lekko kwaśnym odczynie w pełnym słońcu.  Kwitnienie jest bardziej obfite. Często hodowany dla uzyskania nowych odmian ogrodowych. Istnieje ich wiele, nie tak jednak jak kosaćców bródkowych. Ostatnio zakres barw, poza białą, niebieską i fioletową w różnych odcieniach, rozszerza się również na czerwonofioletową, wiśniową.

 

Iris pseudacorus

KOSACIEC ŻÓŁTY

Rodzina: Iridiaceae

 

Gatunek rodzimy i powszechnie spotykany. Występuje w dużej części Europy, w europejskiej części Rosji, w Azji Mniejszej, w Syrii i Afryce Północnej, zdziczały w Ameryce Północnej. Wyrasta do wysokości 70 - 100 cm. Liście ma matowozielone, mieczowate, szerokości do 3 cm. Pędy jego są rozgałęzione. Żółte kwiaty mają na dolnych listkach okwiatu brązowe wzory, silniejsze lub słabsze. Górne listki okwiatu i słupki są wąskie, wyprostowane i podobnej długości. Jest to roślina bagienna, ale w warunkach ogrodowych znosi również suchsze stanowiska i kwitnie wtedy czasami obficiej.  Kwitnienie przypada na przełom maja i czerwca. Dość często uprawiane są dwie odmiany, obecne również w naszej kolekcji: ‘Bastardii’ o kwiatach kremowożółtych, i ‘Variegata’ o liściach żółto - zielonych, zwłaszcza w fazie wyrastania.

 

Lilium candidum

LILIA BIAŁA

Rodzina: Liliaceae

 

Pochodzi z Azji Mniejszej, uprawiana już przed naszą erą na Krecie, w ogrodach europejskich znana od bardzo dawna.

Ma cebule kuliste, żółtawobiałe. Późnym latem wyrastają z nich zimozielone liście, które są wydłużone, lancetowate, długości do 25 cm, jasnozielone i błyszczące. W VI na pędach wysokości od 70 do 150 cm rozwijają się kwiaty zebrane po 5 - 20 w grona. Kwiaty są lejkowate, długości 10 - 15 cm, czysto białe, silnie pachnące. Lilia biała sadzona jest na słonecznych rabatach. Można ją łączyć z ostróżkami i makami wschodnimi. Wymaga gleb próchnicznych, nie przesychających, wapiennych, przepuszczalnych. Dobrze rośnie tylko w pełnym słońcu. Po kwitnieniu cześć nadziemna zasycha, wtedy można lilie białe przesadzać i rozmnażać przez oddzielanie cebul przybyszowych. Cebule są wrażliwe na przesychanie, dlatego należy sadzić je możliwie szybko po wykopaniu lub przechowywać przez krótki czas w wilgotnym torfie albo trocinach.

 

Lilium regale

LILIA KRÓLEWSKA

Rodzina: Liliaceae

 

Pochodzi z zachodnich Chin.

Sprowadzona do Europy przez Wilsona w 1903 r. Ma szerokojajowate, czerwonobrązowe cebule z łuskami zachodzącymi na siebie dachówkowato. Pędy kwiatostanowe, wysokości od 50 do 150 cm, ulistnione są od wysokości kilkunastu centymetrów, niżej bezlistne. Liście są bardzo wąskie, siedzące, w górę pędu coraz mniejsze. Na jednym pędzie wyrasta do 20 kwiatów, które są zebrane w szczytowe grona. Są one białe, na zewnątrz purpurowo lub różowo nabiegłe, trąbkowate, długości do 15 cm, lekko zwisające lub ustawione poziomo, silnie pachnące. Lilia królewska kwitnie w VII. Roślina ta nie ma specjalnych wymagań glebowych. Rośnie dobrze zarówno na glebach gliniastych, jak i piaszczystych. Bardzo korzystnie na wzrost i obfitość kwitnienia lilii wpływa przykrycie gleby przez niskie byliny, krzewy lub rośliny jednoroczne. Lilie królewskie rozmnaża się przez oddzielanie cebul przybyszowych, a także z nasion, które obficie wiąże. Siewki kwitną po 2 - 3 latach uprawy.

 

Lilium

LILIE

Rodzina: Liliaceae

 

Rodzaj obejmujący wiele gatunków i mnóstwo odmian ogrodowych. Wyróżnia się kilka grup. Większość lilii spotykanych na polskim rynku ogrodniczym to odmiany z grupy  mieszańców azjatyckich lub też mieszańców orientalnych.  W naszej kolekcji najliczniej reprezentowane są właśnie mieszańce azjatyckie. Lilie dobrze rosną w miejscach słonecznych lub półcienistych. Gleba powinna być stale umiarkowanie wilgotna, ale bardzo przepuszczalna, gdyż cebule są wrażliwe na wodę stagnującą, zwłaszcza zimą. Dla większości lilii odpowiedni jest lekko kwaśny odczyn gleby, tylko dla niektórych zasadowy (np. Lilium martagon, L. candidum). Cebule sadzi się na przełomie września i października, nie później niż 20. X. Zalecane jest ściółkowanie gleby. Najlepszym materiałem jest torf wysoki, ale można go zastąpić kompostem korowym. Ściółka pozwala utrzymać stałą wilgotność podłoża i obniża jego temperaturę, co jest dla lilii korzystne. Na zimę dobrze jest lilie okrywać suchymi liśćmi.

 

Hemerocallis

LILIOWCE

Rodzina: Hemerocallidaceae

 

Liliowce są bardzo popularnymi bylinami. Sadzi się je pojedynczo w małych ogrodach, w większych grupach w parkach i na otwartej przestrzeni. Najlepiej wyglądają w pobliżu wody, ale nie może to być miejsce zalewane okresowo. Znoszą półcień, ale kwitną tam mniej obficie, choć odmiany o delikatnych barwach kwiatów, prawie różowych właśnie w półcieniu lepiej wyglądają, bo nie płowieją od słońca.  Dekoracyjne są dopiero rozrośnięte kępy, więc nie zaleca się częstego przesadzania. W ogrodach uprawia się obecnie przede wszystkim odmiany pochodzenia mieszańcowego, otrzymane w wyniku wielokrotnego krzyżowania wielu gatunków. Pierwsze odmiany pojawiły się około 1890 roku.  W szkółkach bylinowych z popularnym asortymentem produkowane są tylko niektóre gatunki i wybrane odmiany, nadające się do masowych nasadzeń, jak na przykład: Crimson Pirate - wys. 70 cm, kwiaty czerwone z pomarańczową gardzielą, średniowczesna; Hyperion - wys. 80 cm, kw. duże, cytrynowożółte, średniowczesna; Stella d’Oro - karłowa, wys. 40 cm, kwiaty czystożółte, wyjątkowo długie kwitnienie, od czerwca do mrozów.

 

Gladiolus

MIECZYKI

Rodzina: Iridaceae

 

W naszej kolekcji znajdują się odmiany mieszańcowe, które zostały wyhodowane przez wielokrotne krzyżowanie gatunków występujących w stanie naturalnym, w Afryce Południo-wej i dlatego nie wytrzymują naszych zim w gruncie. Jesienią bulwy wykopuje się, czyści, a następnie przechowuje w pomieszczeniu zabezpieczonym przed mrozem, aby posadzić je do gruntu na przełomie kwietnia i maja. Pora kwitnienia przypada zależnie od odmiany, wielkości bulw i terminu sadzenia w lipcu do września. Odmiany różnią się barwą kwiatów, (brak jedynie czystoniebieskich), ich wielkością i kształtem, a także wysokością pędów. Najczęściej mieczyki uprawiane są na cięcie kwiatów - jeśli mają zdobić ogród wymagają podpór, bo często długie pędy kwiatostanowe pod ciężarem kwiatów, szczególnie po silnych deszczach i wiatrach, wyłamują się lub też wylegają.

 

Canna

PACIORECZNIKI

Rodzina: Cannaceae

 

Paciorecznik jest rośliną trwałą, o grubych kłączach, ale nie zimującą w gruncie. Ma liście bardzo duże, zielone lub wiśniowobrunatne. Kwiaty o asymetrycznej budowie zebrane są w wierzchołkowe kłosy. Spotyka się odmian o kwiatach czerwonych, różowych, żółtych i dwubarwnych żółto-czerwonych. Wysokość roślin dochodzi do 2 m, ale zależy od odmiany. Pacioreczniki dobrze rosną w miejscach ciepłych, nasłonecznionych, na glebie próchnicznej, bardzo żyznej.  Kłącza sadzi się do gruntu dopiero w pierwszych dniach maja, a wykopuje po przymrozkach jesiennych, które uszkadzają części nadziemne roślin. Po ścięciu części nadziemnych, wykopane  kłącza najlepiej z całą bryłą korzeniową przenosi się do piwnicy o temperaturze około 5 - 8 st. C i przechowuje aż do następnej wiosny.

 

Eremurus

PUSTYNNIK

Rodzina: Asphodelaceae

 

Pustynniki sadzi się pojedynczo lub w małych grupach na rabatach, lub w ogrodzie naturalistycznym, wśród innych egzotycznych bylin o charakterze kserofitycznym.  Wymagają dobrej, głębokiej, żyznej gleby. Na glebach piaszczystych zalecany jest dodatek gliny, cięższe gleby doprawia się torfem i dużą ilością piasku. Bulwiaste korzenie sadzi się późnym latem, w okresie spoczynku roślin. W czasie letniego spoczynku i zimą trzeba rośliny chronić przed nadmierną wilgotnością. Na zimę zalecane jest dodatkowe okrycie materiałem zabezpieczającym przed niską temperaturą. Jednym z najokazalszych jest pustynnik olbrzymi (Eremurus robustus). Pustynna bylina z Turkiestanu, uprawiana od 1874 roku. Ma liście wąskolancetowate, o ostrym brzegu, niebieskozielone, szerokości prawie 5 cm, zasychające już prawie podczas kwitnienia. Pędy kwiatostanowe dorastają do 1 - 2 , a nawet 3 m. Grona kwiatów mają długość 40 - 60 cm, a szerokość 6 cm. Kwiaty w pąkach są blado różowe z brązowym nerwem wzdłuż płatków, rozwinięte, są prawie białe, na długich, nitkowatych szypułkach.  Kwitnienie następuje w V - VI.

 

Fritillaria imperialis

SZACHOWNICA CESARSKA

Rodzina: Liliaceae

 

Pochodzi z Afganistanu i zachodnich Himalajów.

Już w 1576 roku została sprowadzona z Turcji do Wiednia.  Ma duże cebule, wielkości pięści, z zagłębieniem na wierzchołku, bez łuski okrywającej. Wyrasta do 1 m. Łodyga jest gruba, sztywna, gęsto ulistniona. Liście są lancetowate, szerokości 1 - 2 cm, zwisające, skrętolegle ułożone na łodydze. Kwiaty tworzą baldach na wierzchołku łodygi. Nad nimi góruje kępa wąskich, zielonych liści podkwiatostanowych.  Kwiatów na pędzie jest 5 - 8; są kształtu dzwonkowatego, barwy żółtobrązowej. Jest to okazała bylina cebulowa, kiedyś bardziej popularna, obecnie bardzo poszukiwana. Uprawiać ją trzeba na glebie przepuszczalnej, średnio ciężkiej, w miejscu słonecznym, osłoniętym. Na glebach cięższych sadzi się cebule na warstwie piasku. Gdy jest zbyt wilgotno, cebule gniją. Sadzenie i przesadzanie wraz z oddzieleniem cebul przybyszowych przeprowadza się w okresie letniego spoczynku, nie później niż we IX. Odmiana ‘Lutea’ znana już od 1809 r. ma kwiaty bardzo duże, żółte.

 

Muscari armeniacum

SZAFIREK ARMEŃSKI

Rodzina: Liliaceae 

 

Szafirek armeński pochodzi z północno - wschodnich rejonów Azji Mniejszej.

Szafirki należą do niewymagających bylin cebulowych.  Dobrze rosną w miejscach słonecznych i półcienistych, na glebie przepuszczalnej. Rozmnażają się przez obfite samosiewy i liczne cebule przybyszowe. Siewki kwitną po 3 - 4 latach. Cebule mają cienką łuskę, więc trzeba je zaraz po wkopaniu ponownie sadzić, bo liście szafirków muszą wyrosnąć jeszcze przed nadejściem zimy. Termin przesadzania przypada na sierpień - wrzesień. W przeciwieństwie do wielu innych roślin cebulowych cebule szafirków nie są usz-kadzane przez myszy i inne gryzonie, ale liście mogą być zjadane szczególnie późną jesienią i na przedwiośniu.  Z cebuli wyrasta 4 - 8 liści, długości 10 - 30 cm, szerokości 3 -  8 mm, niebieskawozielonych, od spodu ciemnozielonych.  Kwiaty ukazują się w IV. Korona kwiatu jest jajowatokulista, ciemnoniebieska, z podwiniętym białawym brzegiem. Kwiaty zebrane są w walcowate gęste grona, długości 6 - 10 cm, na pędach wysokości 15 - 25 cm. Na wierzchołku grona znajduje się zwykle około 10 prawie siedzących kwiatów płonnych.

 

Tulipa

TULIPANY

Rodzina: Liliaceae

 

Tulipany pochodzą z okolic stepowych i półpustynnych.  W takich siedliskach utrzymuje się niski poziom wody gruntowej, a gleby mają odczyn zasadowy lub co najmniej obojętny. Unikać należy więc sadzenia tulipanów na glebach kwaśnych, a także zbyt zwięzłych, gdyż szkodzi im woda stagnująca szczególnie zimą. Cebule sadzi się na tyle wcześnie, aby zdążyły się zakorzenić przed nadejściem mrozów, a więc do połowy października. Odmiany ogrodowe muszą być koniecznie wykopywane corocznie, nie powinny być więc sadzone razem z bylinami. Gatunki, zwane tulipanami botanicznymi i ich odmiany można natomiast sadzić w ogrodzie skalnym lub wśród innych bylin wczesnowiosennych na rabacie, gdzie mogą pozostawać przez kilka lat. Z czasem jednak i one zaczynają tworzyć więcej cebul mniejszych, nie wydających kwiatów.  Wtedy należy po zaschnięciu liści cebule wykopać, oddzielić większe do sadzenia w ogrodzie w celach dekoracyjnych, a mniejsze posadzić na zagonie zapasowym w celu dalszej uprawy.

 

Colchicum

ZIMOWIT

Rodzina: Colchicaceae                

 

Zimowit jesienny to rodzima roślina, występująca na łąkach w niższych położeniach górskich i na niżu w południowej części Polski, w miejscach raczej wilgotnych. Tworzy jajowate bulwy o grubej łusce barwy brunatnej. Wiosną wyrastają z nich 3 - 4 liście, okazałe, szerokolancetowate, długości do 30 cm, szerokości do 5 cm, które zasychają w VI. Kwiaty ukazują się od VIII do X, są lejkowate, z 6 listkami okwiatu, długości 6 cm, z długą, wąską rurką, lilaróżowe. W naszej kolekcji jest ponadto kilka odmian ogrodowych i innych gatunków. W uprawie zimowitów należy pamiętać, że kwitną one jesienią, a wiosną wydają liście. Zimowity wymagają więcej wody w glebie wiosną, latem znoszą suszę. Stanowisko dla nich powinno być słoneczne, ewentualnie półcieniste, z glebą gliniastą, zasobną w wapń, przepuszczalną. Bulwy sadzi się na głębokości od 2 do 5 cm, zależnie od ich wielkości, większe - głębiej. Wiosną nie należy ścinać liści, choć szybko przestają być ozdobne. Dlatego lepiej sadzić zimowity w ogrodzie naturalistycznym niż na rabacie.  Mogą długo rosnąć w jednym miejscu.